Het wachten, het ondergaan, ermee omgaan, het hebben en het kwijtraken

Toen ik de kaart met de mooie rozen van Nathalie kreeg, had ik meteen de juiste titel voor deze blog.

"Het wachten, het ondergaan, ermee omgaan, het hebben en het kwijtraken"
Woensdag 15 juli, het wachten komt steeds dichterbij.
Het begint steeds meer te 'broebelen' in m'n buik. De onrust neemt toe. De thuiszorg is al geweest om bloed af te nemen en een trombosespuit (Fragmin 5.000 IE/0,2ml) te zetten. Het is een hoge dosering en dit alles om trombose te voorkomen tijdens de operatie.

Donderdag 16 juli, het ondergaan...... Na een kort nachtje van woelen en draaien nog een licht ontbijt en dan met knikkende knieën naar het Verbeeten Instituut. Om 08.30 uur wordt de radioactieve injectie geplaatst. Auch ..... wat een gemene prikken! Nog ff een tijdschrift gekocht en dan volgt om 10.30 uur de scan waarbij de okselklier wordt gemarkeerd. Daarna naar de afdeling chirurgie.

Het hebben en het kwijtraken.....................

Deze foto door een professionele fotograaf is gemaakt op 31 oktober 2012 tijdens de 1000 borsten beurs in Eindhoven.

De emoties gieren alle kanten op maar .................

Opgeven is geen optie!

De trein is vertrokken ...........

Afscheid nemen van mijn menneke en richting OK. Het infuus aanprikken op mijn voet is weer heel vervelend. Er komen nogal wat verpleegkundigen een handje geven en ik vergeet gelijk alle namen weer behalve Arlette de OK assistente. Arlette ken ik namelijk nog van de tijd dat we bij manege 't Zandeind kwamen. Ze beloofd me dat ik in goede handen ben. Het duurt even voordat de narcose vanuit mijn voet gaat werken maar na een paar keer diep ademhalen val ik in diepe rust. De eerste keer dat ik "wakker" word heb ik vreselijke dorst maar die opmerking wordt compleet genegeerd of .... ze verstaan me niet zonder gebit. Ik vermoed het laatste. Verder doezel ik steeds weg. Terug op de afdeling is het al niet veel beter. Lekker de luikjes laten vallen en zo af en toe zie ik iets voorbij komen van Help mijn man is klusser en dan ineens zie ik Chantal Janssen in Divorce. . Tegen 23.50 uur de TV maar uitgezet.
Ik zag dat Gerrit zijn status op Facebook had ingevuld. Wel bijzonder ........ doet ie anders nooit. "Ons Ka is een paar ons lichter maar tot nu toe alles goed"
Vrijdag 17 juli. Goedemorgen................... zooo heeejjjj............. de wond heeft goed gelekt.

Mijn bed is één bloedbad. En mijn pas met strass gepimpte shortama heeft de nodige bloedsporen. Lijkt wel een opname uit CSI. Het schijnt dat het gat voor de drain groter is dan de drain zelf. En ja dan gaat het bloed zich een eigen weg banen. Dacht ik na het ontbijt wel een bezoekje van de chirurg te krijgen maar bij de lunch was ie nog niet verschenen. Het schijnt erg druk te zijn. Uiteindelijk kwam er een collega arts mij vertellen dat ik naar huis mocht. Ik moet nog 6 weken trombosespuitjes laten zetten. Omdat ik niet 6 weken gebonden wil zitten aan de tijden van de thuiszorg heb ik een spoedcursus gehad om zelf de spuitjes te zetten. Ik dacht dat het doodeng zou zijn maar het viel alles mee! Hihi, alweer een grens verlegd.

Nu weer lekker thuis in mijn vertrouwde omgeving en wachtend op de thuiszorg voor de drain en wondzorg. En wie weet wat chefkok Gerrit op het menu heeft staan voor het avondeten.
Op 28 juli heb ik de afspraak met de chirurg en de mammacareverpleegkundige over de uitslag van de operatie en okselklier en het verder te doorlopen traject.