2e Chemo

Maandag 7 september om 9.15 uur vol goede moed op naar de 2e chemo.
De eerste keer aanprikken van het infuus lukt niet. Om me niet onnodig veel pijn te doen wordt er besloten dat de anesthesist het mag doen. Helaas gaat het daar ook de eerste keer mis en krijg ik een "eitje" op mijn arm. Er vervelend en pijnlijk. De tweede poging gaat goed en ik kan weer terug naar de afdeling Oncologie en ze laten voor de zekerheid eerst een spoelzak lopen en daarna de Dexametasol. Na een uur wordt er weer gespoeld en ze besluiten voor de laatste zak (cyclofosfamide) het infuus toch opnieuw gezet moet worden. Links was geen optie meer, dus nu rechts. Daar word ik niet echt vrolijk van.



 


Met een toch wel pijnlijke linkerarm gaan ze een aantekening maken voor de Oncoloog om vòòr de 3e chemo een priklijntje te zetten.


De zogenoemde pic-catheter is hiervan een voorbeeld.Het voordeel van deze systemen is dat de patiënt niet steeds hoeft te worden geprikt. Er zitten echter ook nadelen aan. Hoe goed ook ingebracht, het slangetje kan uit het bloedvat schieten, met het risico dat de chemotherapie niet in het bloedvat loopt, maar ernaast. Met alle gevolgen van dien. 
Daarom moet voordat met chemotherapie wordt begonnen, altijd worden gecontroleerd of het slangetje nog goed zit. De verpleegkundige controleert dan ‘of het bloed nog terugkomt’. Ook wanneer een chemotherapeuticum naar binnen is gelopen, wordt – voordat een nieuw chemotherapeuticum wordt gegeven – weer gecontroleerd of ‘het bloed weer terugkomt’. Net zoals aan het eind van elke kuur.


Stolsels
Een ander probleem is dat vooral aan het einde van het slangetje dat in het bloedvat zit, stolsels kunnen ontstaan (thrombosering). Hierdoor kan het slangetje verstopt raken, zodat soms een nieuwe port à cath of lange lijn moet worden geplaatst. Ook kan in het vat waarin het slangetje zit, een thrombose optreden. Het vat zit dan dicht, zoals bijvoorbeeld bij een thrombosebeen. Soms kan een deel van zo’n stolsel (thrombus) losschieten en bijvoorbeeld in de longen terechtkomen, waardoor een longembolie ontstaat.
Weer een andere complicatie is infectiegevaar. Allereerst bijvoorbeeld op de plaats waar de lange lijn door de huid is ingebracht. Maar er is ook een licht verhoogde kans aanwezig op bloedvergiftiging (sepsis).
Alles overziend is het een weloverwogen beslissing al dan niet gebruik te maken van een port à cath of een lange lijn. Afgezien van de soort chemotherapiekuur, het al dan niet aanwezig zijn van ‘goede’ bloedvaten bij de patiënt of de angst voor het prikken, hangt de beslissing onder meer ook af van de vraag of de patiënt in het verleden een thrombosebeen of longembolie heeft doorgemaakt. In een aantal gevallen worden bloedverdunners, eventueel in een lage dosering, gegeven om de kans op trombosevorming bij de uitmonding van het slangetje in het bloedvat te voorkomen.


Al met al zitten er, in mijn geval, nogal wat risico's aan. Ik ben namelijk gevoelig voor trombose/longembolie. Maar als het aanprikken van het infuus steeds moeilijker wordt door de chemo is er misschien geen andere optie. 
Maar goed, niet op de zaken vooruitlopen Ka, laat de Oncoloog 24 september maar beslissen wat wijsheid is.


Verder voel ik me nog steeds goed, alhoewel ik voor de zekerheid maar 2 tabletjes heb genomen tegen misselijkheid.


CARPE DIEM

Bijverschijnselen van de chemo

De eerste week is wonder boven wonder goed gegaan. Ik mocht de eerste 5 dagen 3x daags een tabletje nemen tegen het misselijk worden maar heb, alleen uit voorzorg, 1 tabletje per dag genomen. Het eten smaakt nog steeds goed en ook koffie kan ik goed verdragen. Soms verwen ik mezelf met een heerlijk bakkie cappuccino. Vreemd want vorige keer smaakte alles naar ijzer en de eerste paar dagen moest ik nog niet eens aan koffie denken, laat staan drinken. Dus gewoon zoveel mogelijk mijn ding blijven doen. Na 3 dagen voor het eerst weer naar de sportschool en maar kijken wat mijn grenzen zijn. Een half uurtje op de loopband à 5 km per uur. Niet slecht! De volgende dag nog eens een half uurtje loopband én een kwartier fietsen. Wauw ik ben trots op mezelf! Vanaf dag 7 gaat mijn tandvlees toch pijnlijk worden, dus spoelen met kamille en kamille thee drinken (niet mijn ding, maar wat moet dat moet). Dag 8 vol goede moed naar de sportschool maar na een half uur loopband was het pijpje leeg! De vermoeidheid slaat toe. Oke, maar beter moe van inspanning dan moe zijn van bankhangen. Woensdag 26 augustus twee klanten gehad voor acrylnagels. Vanaf donderdag 27 augustus gaan de gewrichten pijnlijk worden dus maar weer wat tandjes terug. Toch mag ik al met al niet mopperen.

Zaterdag 29 augustus, dag 13, beginnen er toch veel haren mee los te komen. Zolang het kan blijf ik mijn haar toch stijlen/krullen/vlechten! Slik ........ zou ik het nog redden tot vrijdag 4 september??? Dat is namelijk de geboortedag van mijn overleden zussie Miriam. Omdat dit een speciale dag is, heb ik besloten dat dan mijn haar eraf gaat. Neeeee ....... dit ga ik echt niet meer redden. Zo frustrerend om steeds plukken haar in mijn handen te hebben. Maandagochtend eerst naar de sportschool en dan toch maar gaan bellen naar Haar-Totaal. Vanmiddag (maandag 31 augustus) om 14.00 uur gaat het dan toch gebeuren.

Om 13.00 uur eerst naar de fyso voor oedeemtherapie. De wond blijft pijnlijk en heb nog steeds veel lymfvocht. Ik kan me niet meer herrinneren dat ik bij de vorige amputatie zoveel pijn heb gehad. Het zal ook toen best pijnlijk/gevoelig geweest zijn, maar pijn vergeet je snel als het over is. Ook dit keer gaat alles gewoon goed komen.

Vanuit de fysio met lood in de schoenen en mijn haarwerk in de doos richting Verbeeten Instituut. Gerrit gaat mee om foto's te maken. OMG wat is dat heftig. Weer een stukje ondergaan, ermee om gaan, het hebben en het kwijtraken. Lisette begint achter met de tondeuse dus ik zie alleen maar plukken vallen. En dan komt ze naar de voorkant. De tranen springen in mijn ogen. Slik, slik, slik ........ dit ben ik niet! Maar ik zal er de komende tijd toch aan moeten wennen. Het voelt als een opluchting als het haarwerk wordt opgezet. Voor vandaag is het weer genoeg geweest. Er raast van alles door mijn lijf heen, weemoed, angst, verdriet, frustratie. Nu ff in mijn coconnetje.

 

Donderdag 3 september bloed prikken en naar de oncoloog om te kijken of de geplande chemo op maandag 7 september door kan gaan. Pffff anderhalf uur moeten wachten. Op een gegeven moment werd er weer een andere patient naar binnen geroepen (die veeeel later binnenkwam) toen zei Gerrit: "Volgens mij maakt u een foutje. Wij zitten al een uur en een kwartier te wachten".

Toen we daarna aan de beurt waren bleek dat ie een fout had gemaakt. "Ach" zei Gerrit "zo blijkt maar weer dat u ook maar een mens bent en fouten maken is menselijk".

De bloedwaardes zijn goed dus de chemo kan maandag gewoon doorgaan. Nog even langs de apotheek voor de medicijnen en dan lekker gestrekt op de bank. Ja, ik ben moe! Natuurlijk liep het bij de apotheek ook niet helemaal vlekkeloos. Ik kreeg ineens andere tabletten dan vorige keer. Even bellen naar de oncologie en ja hoor de verkeerde chemopillen. Het is maar goed dat ik zelf goed op let! Uiteindelijk pas om 17.00 uur thuis. Eten, blog typen (was al voor een groot deel klaar) en dan lekker bankhangen.

CARPE DIEM