Bijverschijnselen van de chemo

De eerste week is wonder boven wonder goed gegaan. Ik mocht de eerste 5 dagen 3x daags een tabletje nemen tegen het misselijk worden maar heb, alleen uit voorzorg, 1 tabletje per dag genomen. Het eten smaakt nog steeds goed en ook koffie kan ik goed verdragen. Soms verwen ik mezelf met een heerlijk bakkie cappuccino. Vreemd want vorige keer smaakte alles naar ijzer en de eerste paar dagen moest ik nog niet eens aan koffie denken, laat staan drinken. Dus gewoon zoveel mogelijk mijn ding blijven doen. Na 3 dagen voor het eerst weer naar de sportschool en maar kijken wat mijn grenzen zijn. Een half uurtje op de loopband à 5 km per uur. Niet slecht! De volgende dag nog eens een half uurtje loopband én een kwartier fietsen. Wauw ik ben trots op mezelf! Vanaf dag 7 gaat mijn tandvlees toch pijnlijk worden, dus spoelen met kamille en kamille thee drinken (niet mijn ding, maar wat moet dat moet). Dag 8 vol goede moed naar de sportschool maar na een half uur loopband was het pijpje leeg! De vermoeidheid slaat toe. Oke, maar beter moe van inspanning dan moe zijn van bankhangen. Woensdag 26 augustus twee klanten gehad voor acrylnagels. Vanaf donderdag 27 augustus gaan de gewrichten pijnlijk worden dus maar weer wat tandjes terug. Toch mag ik al met al niet mopperen.

Zaterdag 29 augustus, dag 13, beginnen er toch veel haren mee los te komen. Zolang het kan blijf ik mijn haar toch stijlen/krullen/vlechten! Slik ........ zou ik het nog redden tot vrijdag 4 september??? Dat is namelijk de geboortedag van mijn overleden zussie Miriam. Omdat dit een speciale dag is, heb ik besloten dat dan mijn haar eraf gaat. Neeeee ....... dit ga ik echt niet meer redden. Zo frustrerend om steeds plukken haar in mijn handen te hebben. Maandagochtend eerst naar de sportschool en dan toch maar gaan bellen naar Haar-Totaal. Vanmiddag (maandag 31 augustus) om 14.00 uur gaat het dan toch gebeuren.

Om 13.00 uur eerst naar de fyso voor oedeemtherapie. De wond blijft pijnlijk en heb nog steeds veel lymfvocht. Ik kan me niet meer herrinneren dat ik bij de vorige amputatie zoveel pijn heb gehad. Het zal ook toen best pijnlijk/gevoelig geweest zijn, maar pijn vergeet je snel als het over is. Ook dit keer gaat alles gewoon goed komen.

Vanuit de fysio met lood in de schoenen en mijn haarwerk in de doos richting Verbeeten Instituut. Gerrit gaat mee om foto's te maken. OMG wat is dat heftig. Weer een stukje ondergaan, ermee om gaan, het hebben en het kwijtraken. Lisette begint achter met de tondeuse dus ik zie alleen maar plukken vallen. En dan komt ze naar de voorkant. De tranen springen in mijn ogen. Slik, slik, slik ........ dit ben ik niet! Maar ik zal er de komende tijd toch aan moeten wennen. Het voelt als een opluchting als het haarwerk wordt opgezet. Voor vandaag is het weer genoeg geweest. Er raast van alles door mijn lijf heen, weemoed, angst, verdriet, frustratie. Nu ff in mijn coconnetje.

 

Donderdag 3 september bloed prikken en naar de oncoloog om te kijken of de geplande chemo op maandag 7 september door kan gaan. Pffff anderhalf uur moeten wachten. Op een gegeven moment werd er weer een andere patient naar binnen geroepen (die veeeel later binnenkwam) toen zei Gerrit: "Volgens mij maakt u een foutje. Wij zitten al een uur en een kwartier te wachten".

Toen we daarna aan de beurt waren bleek dat ie een fout had gemaakt. "Ach" zei Gerrit "zo blijkt maar weer dat u ook maar een mens bent en fouten maken is menselijk".

De bloedwaardes zijn goed dus de chemo kan maandag gewoon doorgaan. Nog even langs de apotheek voor de medicijnen en dan lekker gestrekt op de bank. Ja, ik ben moe! Natuurlijk liep het bij de apotheek ook niet helemaal vlekkeloos. Ik kreeg ineens andere tabletten dan vorige keer. Even bellen naar de oncologie en ja hoor de verkeerde chemopillen. Het is maar goed dat ik zelf goed op let! Uiteindelijk pas om 17.00 uur thuis. Eten, blog typen (was al voor een groot deel klaar) en dan lekker bankhangen.

CARPE DIEM